Pierwsza pomoc przedmedyczna ratuje życie, zapobiega pogarszaniu się stanu ofiary, łagodzi ból i cierpienie oraz stwarza warunki powrotu do zdrowia, anierzadko również życia. Z tej dziedziny każdy z nas może wielokrotnie zdawać egzamin, którego najwyższą oceną będzie uratowane zdrowie i życie drugiego człowieka. Tak jak w przypadku każdego innego sprawdzianu, zanim nastąpi część praktyczna należy poprzedzić ją poznaniem podstaw teoretycznych. Dlatego żywimy ogromną nadzieję, że skrypt ten stanie się dla Was przydatnym, podręcznym, ale przede wszystkim zrozumiałym źródłem wiedzy. Zawarte w nim treści kierujemy do ludzi niezwiązanych zawodowo ze służbą zdrowia, takich jak kierowcy, studenci, rodzice oraz do wszystkich osób, które pragną pogłębić swoją wiedzę z zakresu pierwszej pomocy przedmedycznej.

[vc_cta_button2 h2=”Zadławienie ” h4=”Pierwsza pomoc w zadławieniu ” style=”outlined” txt_align=”left” title=”Text on the button” btn_style=”square” color=”orange” size=”sm” position=”right” accent_color=”#ffffff”]Terminem zadławienie określa się sytuację, w której ciało obce zamyka drogi oddechowe, w wyniku czego dochodzi do ich częściowej lub całkowitej niedrożności. Niedrożność częściowa – poszkodowany zwykle jest w stanie usunąć ciało obce poprzez

próbę kaszlu, może mówić i oddychać. Niedrożność całkowita – poszkodowany nie może oddychać, zaczyna pojawiać się sinica. W niedługim czasie dojdzie do utraty przytomności, a następnie do zatrzymania pracy serca. Postępowanie w przypadku zadławienia u osób dorosłych i dzieci powyżej 1-go roku życia:

• Pierwsza faza: Pozwalamy poszkodowanemu działać samodzielnie. Jeżeli kaszel jest efektywny, nie występują objawy niedotlenienia, istnieje możliwość „wykaszlenia” ciała obcego.

• Druga faza: Kaszel przestaje być efektywny, u dzieci pojawia się sinica wkoło ust, wykonujemy wówczas 5 uderzeń miedzy łopatki. Dzieci można przełożyć przez kolano twarzą ku ziemi. Jeżeli uderzenia nie przynoszą efektu, należy zlokalizować miejsce między wyrostkiem mieczykowatym a pępkiem i naciskać na nadbrzusze i pod żebra 5 razy. Przy każdym uderzeniu lub nacisku należy kontrolować drożność dróg oddechowych.

• Trzecia faza: Dochodzi do utraty przytomności. Rozpoczynamy resuscytację krążeniowo – oddechową zgodnie z przedstawionymi w Części I schematami dla dorosłych (BLS) i dzieci (PBLS). Należy każdorazowo po uciskach klatki piersiowej sprawdzać, czy ciało obce nie zostało usunięte z dróg oddechowych inie znajduje się w jamie ustnej.

Postępowanie w przypadku zadławienia u noworodka/niemowlaka:

• Pierwsza faza: Polega na wyczekiwaniu podobnie jak w schemacie powyżej.

• Druga faza: Sygnałem jest sinica dookoła ust. Pamiętać należy, że dziecko, choć niewydolnie, cały czas próbuje płakać, i jest pobudzone. Połóż dziecko na swoim przedramieniu wzdłuż długiej osi jego ciała, głową skierowana ku dołowi. Wykonaj 5 delikatnych uderzeń w okolicę między łopatkami. Jeżeli ciało obce nie wypadnie wykonaj 5 uciśnięć na klatkę piersiową, tak jak w resuscytacji – tylko 5 krotnie!. Sekwencje te kontynuuj do 3 fazy tj. utraty przytomności.

• Trzecia faza: Utrata przytomności. Skontroluj ułożenie główki dziecka w celu poprawy drożności dróg oddechowych, a następnie wykonaj 5 wdechów. Jeżeli klatka piersiowa nie uniosła się, kontynuuj resuscytację wg przedstawionego w Części I schematu dla

dzieci (PBLS).

[/vc_cta_button2][vc_cta_button2 h2=”Epilepsja Padaczka” h4=”Pierwsza pomoc w padaczce. Stan Padaczkowy. ” style=”outlined” txt_align=”left” title=”Text on the button” btn_style=”square” color=”orange” size=”sm” position=”right” accent_color=”#ffffff”]Padaczka, inaczej epilepsja, jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego, która charakteryzuje się niekontrolowanymi wyładowaniami bioelektrycznymi w mózgu. Powstająca w ten sposób „burza elektryczna” może dawać różnorodne objawy, z których najczęstszymi i zarazem najbardziej charakterystycznymi są drgawki, czyli mimowolne ruchy kończyn połączone z utratą przytomności.

Typowy napad padaczki trwa około 2-3 minut. Chory nagle traci przytomność, upada, następuje gwałtowne napięcie mięśni całego ciała, podczas którego często obserwuje się odgięcie głowy do tyłu i wyprężenie kończyn. W tym czasie ustaje oddychanie, co powoduje narastanie sinicy. Po kilku, kilkunastu sekundach ciałem wstrząsają silne uogólnione drgawki kończyn i głowy. Chory może wtedy przygryźć język, a także bezwiednie oddać mocz. Powoli zaczyna oddychać, ale jeszcze przez jakiś czas jest nieprzytomny, a po ustaniu napadu senny i rozkojarzony. Pojedynczy atak padaczki nie jest niebezpieczny dla życia, natomiast ważną odmianą jest stan padaczkowy, który stanowi bezpośrednie jego zagrożenie. Charakteryzuje się on bardzo długimi wyładowaniami (nawet od 10 do 30 minut), bądź też ataki następują, jeden po drugim, bez odzyskiwania przytomności między nimi. Stan padaczkowy wymaga natychmiastowej interwencji lekarskiej.

Pierwsza pomoc w przypadku pojedynczego epizodu padaczki, polega na zabezpieczeniu chorego przed urazami, poprzez stabilizację i ochronę głowy. W trakcie trwania ataku nie wolno wkładać jakichkolwiek przedmiotów do jamy ustnej, ponieważ naraża to chorego na dodatkowe urazy oraz może prowadzić do zachłyśnięcia.[/vc_cta_button2][vc_cta_button2 h2=”Zatrucia” h4=”Gazy, leki” style=”outlined” txt_align=”left” title=”Text on the button” btn_style=”square” color=”orange” size=”sm” position=”right” accent_color=”#ffffff”]Ostre zatrucia

Konsultacja toksykologiczna nr alarmowy: 12 411 99 99.

Truciznę można zdefiniować jako substancję, która po wprowadzeniu do organizmu wywołuje w nim uszkodzenia, zaburzenia czynności fizjologicznych i śmierć. Drogi przedostania się do organizmu, mogą być bardzo zróżnicowane:

• układ pokarmowy (alkohol, leki, środki spożywcze)

• układ oddechowy (gazy duszące, drażniące, rozpuszczalniki, środki ochrony roślin)

• skóra i błony śluzowe (trucizny rozpuszczalne w tłuszczach, jady zwierzęce )

Zatrucie lekami. Najczęściej dochodzi do zatruć:

• lekami nasennym, uspokajającymi i psychotropowymi

• lekami przeciwbólowymi, przeciwzapalnymi

• lekami nasercowymi

Objawy zatrucia nie są specyficzne i zależą w dużej mierze od zażytego środka. Zaobserwować możemy, między innymi:

• zaburzenia świadomości, śpiączka

• zwężone lub rozszerzone źrenice

• zwolnienie lub przyśpieszenie oddechu

• zwolnienie lub przyśpieszenie tętna

• suchą lub spoconą skórę

Zatrucie tlenkiem węgla (CO) Stan zagrożenia życia – telefon 998 i 999 lub 112 NATYCHMIAST.

Tlenek węgla to bezwonny, bezbarwny gaz powstający w procesie niepełnego spalania np. przy wadliwie funkcjonującym przewodzie kominkowym. Tlenek węgla jest lżejszy od powietrza, a zmieszany z powietrzem ma silne właściwości wybuchowe. Toksyczne działanie tego gazu polega na wypieraniu tlenu z jego transportera we krwi – hemoglobiny. Konsekwencją tej reakcji jest niedotlenienie tkanek, które powstaje mimo obecności tlenu w mieszaninie wdechowej. Na początku zatrucia pojawiają się bóle, zawroty głowy, szum w uszach i zmiany psychiczne dające obraz upojenia. W dłużej trwającym zatruciu ma miejsce utrata przytomności i zatrzymanie krążenia. Charakterystycznym faktem jest to, że skóra osoby zatrutej mimo niedotlenienia ma kolor różowy.[/vc_cta_button2]