[vc_row][vc_column][vc_column_text]Pierwsza pomoc przedmedyczna ratuje życie, zapobiega pogarszaniu się stanu ofiary, łagodzi ból i cierpienie oraz stwarza warunki powrotu do zdrowia, anierzadko również życia. Z tej dziedziny każdy z nas może wielokrotnie zdawać egzamin, którego najwyższą oceną będzie uratowane zdrowie i życie drugiego człowieka. Tak jak w przypadku każdego innego sprawdzianu, zanim nastąpi część praktyczna należy poprzedzić ją poznaniem podstaw teoretycznych. Dlatego żywimy ogromną nadzieję, że skrypt ten stanie się dla Was przydatnym, podręcznym, ale przede wszystkim zrozumiałym źródłem wiedzy. Zawarte w nim treści kierujemy do ludzi niezwiązanych zawodowo ze służbą zdrowia, takich jak kierowcy, studenci, rodzice oraz do wszystkich osób, które pragną pogłębić swoją wiedzę z zakresu pierwszej pomocy przedmedycznej.

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/1″][vc_cta_button2 h2=”Zadławienie ” h4=”Pierwsza pomoc w zadławieniu ” style=”outlined” txt_align=”left” title=”Text on the button” btn_style=”square” color=”orange” size=”sm” position=”right” accent_color=”#ffffff”]Terminem zadławienie określa się sytuację, w której ciało obce zamyka drogi oddechowe, w wyniku czego dochodzi do ich częściowej lub całkowitej niedrożności. Niedrożność częściowa – poszkodowany zwykle jest w stanie usunąć ciało obce poprzez

próbę kaszlu, może mówić i oddychać. Niedrożność całkowita – poszkodowany nie może oddychać, zaczyna pojawiać się sinica. W niedługim czasie dojdzie do utraty przytomności, a następnie do zatrzymania pracy serca. Postępowanie w przypadku zadławienia u osób dorosłych i dzieci powyżej 1-go roku życia:

• Pierwsza faza: Pozwalamy poszkodowanemu działać samodzielnie. Jeżeli kaszel jest efektywny, nie występują objawy niedotlenienia, istnieje możliwość „wykaszlenia” ciała obcego.

• Druga faza: Kaszel przestaje być efektywny, u dzieci pojawia się sinica wkoło ust, wykonujemy wówczas 5 uderzeń miedzy łopatki. Dzieci można przełożyć przez kolano twarzą ku ziemi. Jeżeli uderzenia nie przynoszą efektu, należy zlokalizować miejsce między wyrostkiem mieczykowatym a pępkiem i naciskać na nadbrzusze i pod żebra 5 razy. Przy każdym uderzeniu lub nacisku należy kontrolować drożność dróg oddechowych.

• Trzecia faza: Dochodzi do utraty przytomności. Rozpoczynamy resuscytację krążeniowo – oddechową zgodnie z przedstawionymi w Części I schematami dla dorosłych (BLS) i dzieci (PBLS). Należy każdorazowo po uciskach klatki piersiowej sprawdzać, czy ciało obce nie zostało usunięte z dróg oddechowych inie znajduje się w jamie ustnej.

Postępowanie w przypadku zadławienia u noworodka/niemowlaka:

• Pierwsza faza: Polega na wyczekiwaniu podobnie jak w schemacie powyżej.

• Druga faza: Sygnałem jest sinica dookoła ust. Pamiętać należy, że dziecko, choć niewydolnie, cały czas próbuje płakać, i jest pobudzone. Połóż dziecko na swoim przedramieniu wzdłuż długiej osi jego ciała, głową skierowana ku dołowi. Wykonaj 5 delikatnych uderzeń w okolicę między łopatkami. Jeżeli ciało obce nie wypadnie wykonaj 5 uciśnięć na klatkę piersiową, tak jak w resuscytacji – tylko 5 krotnie!. Sekwencje te kontynuuj do 3 fazy tj. utraty przytomności.

• Trzecia faza: Utrata przytomności. Skontroluj ułożenie główki dziecka w celu poprawy drożności dróg oddechowych, a następnie wykonaj 5 wdechów. Jeżeli klatka piersiowa nie uniosła się, kontynuuj resuscytację wg przedstawionego w Części I schematu dla

dzieci (PBLS).

[/vc_cta_button2][vc_cta_button2 h2=”Epilepsja Padaczka” h4=”Pierwsza pomoc w padaczce. Stan Padaczkowy. ” style=”outlined” txt_align=”left” title=”Text on the button” btn_style=”square” color=”orange” size=”sm” position=”right” accent_color=”#ffffff”]Padaczka, inaczej epilepsja, jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego, która charakteryzuje się niekontrolowanymi wyładowaniami bioelektrycznymi w mózgu. Powstająca w ten sposób „burza elektryczna” może dawać różnorodne objawy, z których najczęstszymi i zarazem najbardziej charakterystycznymi są drgawki, czyli mimowolne ruchy kończyn połączone z utratą przytomności.

Typowy napad padaczki trwa około 2-3 minut. Chory nagle traci przytomność, upada, następuje gwałtowne napięcie mięśni całego ciała, podczas którego często obserwuje się odgięcie głowy do tyłu i wyprężenie kończyn. W tym czasie ustaje oddychanie, co powoduje narastanie sinicy. Po kilku, kilkunastu sekundach ciałem wstrząsają silne uogólnione drgawki kończyn i głowy. Chory może wtedy przygryźć język, a także bezwiednie oddać mocz. Powoli zaczyna oddychać, ale jeszcze przez jakiś czas jest nieprzytomny, a po ustaniu napadu senny i rozkojarzony. Pojedynczy atak padaczki nie jest niebezpieczny dla życia, natomiast ważną odmianą jest stan padaczkowy, który stanowi bezpośrednie jego zagrożenie. Charakteryzuje się on bardzo długimi wyładowaniami (nawet od 10 do 30 minut), bądź też ataki następują, jeden po drugim, bez odzyskiwania przytomności między nimi. Stan padaczkowy wymaga natychmiastowej interwencji lekarskiej.

Pierwsza pomoc w przypadku pojedynczego epizodu padaczki, polega na zabezpieczeniu chorego przed urazami, poprzez stabilizację i ochronę głowy. W trakcie trwania ataku nie wolno wkładać jakichkolwiek przedmiotów do jamy ustnej, ponieważ naraża to chorego na dodatkowe urazy oraz może prowadzić do zachłyśnięcia.[/vc_cta_button2][vc_cta_button2 h2=”Zatrucia” h4=”Gazy, leki” style=”outlined” txt_align=”left” title=”Text on the button” btn_style=”square” color=”orange” size=”sm” position=”right” accent_color=”#ffffff”]Ostre zatrucia

Konsultacja toksykologiczna nr alarmowy: 12 411 99 99.

Truciznę można zdefiniować jako substancję, która po wprowadzeniu do organizmu wywołuje w nim uszkodzenia, zaburzenia czynności fizjologicznych i śmierć. Drogi przedostania się do organizmu, mogą być bardzo zróżnicowane:

• układ pokarmowy (alkohol, leki, środki spożywcze)

• układ oddechowy (gazy duszące, drażniące, rozpuszczalniki, środki ochrony roślin)

• skóra i błony śluzowe (trucizny rozpuszczalne w tłuszczach, jady zwierzęce )

Zatrucie lekami. Najczęściej dochodzi do zatruć:

• lekami nasennym, uspokajającymi i psychotropowymi

• lekami przeciwbólowymi, przeciwzapalnymi

• lekami nasercowymi

Objawy zatrucia nie są specyficzne i zależą w dużej mierze od zażytego środka. Zaobserwować możemy, między innymi:

• zaburzenia świadomości, śpiączka

• zwężone lub rozszerzone źrenice

• zwolnienie lub przyśpieszenie oddechu

• zwolnienie lub przyśpieszenie tętna

• suchą lub spoconą skórę

Zatrucie tlenkiem węgla (CO) Stan zagrożenia życia – telefon 998 i 999 lub 112 NATYCHMIAST.

Tlenek węgla to bezwonny, bezbarwny gaz powstający w procesie niepełnego spalania np. przy wadliwie funkcjonującym przewodzie kominkowym. Tlenek węgla jest lżejszy od powietrza, a zmieszany z powietrzem ma silne właściwości wybuchowe. Toksyczne działanie tego gazu polega na wypieraniu tlenu z jego transportera we krwi – hemoglobiny. Konsekwencją tej reakcji jest niedotlenienie tkanek, które powstaje mimo obecności tlenu w mieszaninie wdechowej. Na początku zatrucia pojawiają się bóle, zawroty głowy, szum w uszach i zmiany psychiczne dające obraz upojenia. W dłużej trwającym zatruciu ma miejsce utrata przytomności i zatrzymanie krążenia. Charakterystycznym faktem jest to, że skóra osoby zatrutej mimo niedotlenienia ma kolor różowy.[/vc_cta_button2][/vc_column][/vc_row]

Wstęp do pierwszej pomocy

  •  

    Wstęp do pierwszej pomocy.

    Szybko i skutecznie. 

     

  1. 1






Witamy

We współczesnym świecie lawinowo wzrasta liczba nagłych zdarzeń inieprzewidzianych wypadków. Zdarzają się one wszędzie – w domu i na ulicy, wpracy i w szkole – zaskakują nas, gdy najmniej się ich spodziewamy.
W roku 2009 uszczerbku na zdrowiu w polskich szkołach podstawowych i gimnazjach doznało ok. 1500 uczniów, a w wypadkach drogowych śmierć poniosło ok. 5000 osób* – te ogromne liczby nie powinny nas straszyć iparaliżować, lecz skłaniać do zadania sobie pytania – czy potrafię pomóc?
Zdrowie, a nawet życie poszkodowanych w stanach nagłych, zależy w dużym stopniu od reakcji osób postronnych, świadków oraz współuczestników wypadku, od szybkości ich działania i umiejętności udzielania pomocy. Spośród ofiar różnych wypadków kilka tysięcy osób rocznie traci życie lub zostaje kalekami, tylko dlatego, że nie otrzymało pierwszej pomocy przedmedycznej przed przybyciem pogotowia ratunkowego.
Pierwsza pomoc przedmedyczna ratuje życie, zapobiega pogarszaniu się stanu ofiary, łagodzi ból i cierpienie oraz stwarza warunki powrotu do zdrowia, anierzadko również życia. Z tej dziedziny każdy z nas może wielokrotnie zdawać egzamin, którego najwyższą oceną będzie uratowane zdrowie i życie drugiego człowieka. Tak jak w przypadku każdego innego sprawdzianu, zanim nastąpi część praktyczna należy poprzedzić ją poznaniem podstaw teoretycznych. Dlatego żywimy ogromną nadzieję, że skrypt ten stanie się dla Was przydatnym, podręcznym, ale przede wszystkim zrozumiałym źródłem wiedzy. Zawarte w nim treści kierujemy do ludzi niezwiązanych zawodowo ze służbą zdrowia, takich jak kierowcy, studenci, rodzice oraz do wszystkich osób, które pragną pogłębić swoją wiedzę z zakresu pierwszej pomocy przedmedycznej.
Skrypt ten podzielony został na trzy części. Pierwsza zawiera schemat postępowania w sytuacji najbardziej dramatycznej, jaką jest zatrzymanie krążenia, zarówno u dorosłych jak i u dzieci. Druga – dotyczy stanów nagłych u „pacjentów nieurazowych” i została poświęcona podstawowym i najpowszechniejszym jednostkom chorobowym bezpośrednio zagrażającym życiu. Omówiono w niej objawy i postępowanie na etapie pierwszej pomocy przedmedycznej. Ostatnia część dotyczy „pacjentów urazowych”, a więc uczestników wypadków komunikacyjnych i zasad postępowania z poszkodowanym, który doznał urazu.
Zawarte w skrypcie informacji oparte są o wytyczne Europejskiej Rady Resuscytacji (ERC, European Resuscitation Council) oraz o najnowsza literaturę medyczną.

Życzymy owocnej nauki
Instruktorzy Medevac

 

THE DAILY SPECIALS

Pancake Sandwich

One egg any style, three fluffy buttermilk pancakes, choice of: bacon or sausage

R65

The Full House

Any eggs, toast, tomato, mushrooms, choice of: bacon or sausage

R75

The Big LeBowski

250gram Beef Patti, Bacon, cheddar and guacamole

R95

SO WHAT’S THE REST OF THE DEAL?

Burgers

Vivamus sit amet odio sed quam volutpat ullamcorper vitae at mauris. Aenean ullamcorper vestibulum sagittis. Nulla vel ornare mauris, id congue nisi.

Beer

Vivamus sit amet odio sed quam volutpat ullamcorper vitae at mauris. Aenean ullamcorper vestibulum sagittis. Nulla vel ornare mauris, id congue nisi.

Bands

Vivamus sit amet odio sed quam volutpat ullamcorper vitae at mauris. Aenean ullamcorper vestibulum sagittis. Nulla vel ornare mauris, id congue nisi.

FROM OUR GALLERY


COME DINE WITH US, MAKE A RESERVATION



CONTACT US

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Phasellus non tortor eros. Nam ultricies, massa vel faucibus ultrices, nibh arcu mollis tortor, condimentum dapibus libero urna id elit. Integer vehicula augue eget gravida suscipit. Duis vel lectus at ex sagittis dignissim non eu elit. Nam a nibh id augue tincidunt laoreet. Cras augue ex, varius aliquam rhoncus in, feugiat vitae urna. Suspendisse potenti. Maecenas consequat nulla eget elit tincidunt vehicula. 

Vivamus sit amet odio sed quam volutpat ullamcorper vitae at mauris. Aenean ullamcorper vestibulum sagittis. Nulla vel ornare mauris, id congue nisi. Duis ac convallis nulla. Suspendisse rhoncus, mauris eu vulputate congue, lectus felis iaculis eros, eget vehicula ipsum felis accumsan justo. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nunc urna nisl, condimentum sit amet lorem quis, facilisis molestie velit.

 

Wstęp
We współczesnym świecie lawinowo wzrasta liczba nagłych zdarzeń inieprzewidzianych wypadków. Zdarzają się one wszędzie – w domu i na ulicy, wpracy i w szkole – zaskakują nas, gdy najmniej się ich spodziewamy.
W roku 2009 uszczerbku na zdrowiu w polskich szkołach podstawowych i gimnazjach doznało ok. 1500 uczniów, a w wypadkach drogowych śmierć poniosło ok. 5000 osób* – te ogromne liczby nie powinny nas straszyć iparaliżować, lecz skłaniać do zadania sobie pytania – czy potrafię pomóc?
Zdrowie, a nawet życie poszkodowanych w stanach nagłych, zależy w dużym stopniu od reakcji osób postronnych, świadków oraz współuczestników wypadku, od szybkości ich działania i umiejętności udzielania pomocy. Spośród ofiar różnych wypadków kilka tysięcy osób rocznie traci życie lub zostaje kalekami, tylko dlatego, że nie otrzymało pierwszej pomocy przedmedycznej przed przybyciem pogotowia ratunkowego.
Pierwsza pomoc przedmedyczna ratuje życie, zapobiega pogarszaniu się stanu ofiary, łagodzi ból i cierpienie oraz stwarza warunki powrotu do zdrowia, anierzadko również życia. Z tej dziedziny każdy z nas może wielokrotnie zdawać egzamin, którego najwyższą oceną będzie uratowane zdrowie i życie drugiego człowieka. Tak jak w przypadku każdego innego sprawdzianu, zanim nastąpi część praktyczna należy poprzedzić ją poznaniem podstaw teoretycznych. Dlatego żywimy ogromną nadzieję, że skrypt ten stanie się dla Was przydatnym, podręcznym, ale przede wszystkim zrozumiałym źródłem wiedzy. Zawarte w nim treści kierujemy do ludzi niezwiązanych zawodowo ze służbą zdrowia, takich jak kierowcy, studenci, rodzice oraz do wszystkich osób, które pragną pogłębić swoją wiedzę z zakresu pierwszej pomocy przedmedycznej.
Skrypt ten podzielony został na trzy części. Pierwsza zawiera schemat postępowania w sytuacji najbardziej dramatycznej, jaką jest zatrzymanie krążenia, zarówno u dorosłych jak i u dzieci. Druga – dotyczy stanów nagłych u „pacjentów nieurazowych” i została poświęcona podstawowym i najpowszechniejszym jednostkom chorobowym bezpośrednio zagrażającym życiu. Omówiono w niej objawy i postępowanie na etapie pierwszej pomocy przedmedycznej. Ostatnia część dotyczy „pacjentów urazowych”, a więc uczestników wypadków komunikacyjnych i zasad postępowania z poszkodowanym, który doznał urazu.
Zawarte w skrypcie informacji oparte są o wytyczne Europejskiej Rady Resuscytacji (ERC, European Resuscitation Council) oraz o najnowsza literaturę medyczną.

Życzymy owocnej nauki
Instruktorzy Medevac

Pierwsza pomoc w zawale serca, bóle w klatce piersiowej

 

Zawał serca pierwsza pomoc

9. Wstrząs kardiogenny – zawał mięśnia sercowego
Serce jest mięśniem i jak każdy narząd naszego organizmu wymaga dostarczania tlenu i substancji odżywczych oraz usuwania produktów przemiany materii. By tak się działo, serce otoczone jest siecią naczyń zapewniających jego ukrwienie – są to tzw. naczynia wieńcowe. Zawał mięśnia sercowego jest stanem, wktórym dochodzi do zamknięcia światła jednego lub kilku z tych naczyń. Prowadzi to do niedotlenienia i martwicy fragmentu mięśnia, który przez to patologiczne naczynie jest zaopatrywany.
Chociaż objawy zawału potrafią być skryte i podstępne wiele jest takich, które zdużym prawdopodobieństwem wskazują na tę właśnie patologię.
Należą do nich:
• ból w klatce piersiowej o charakterystycznych cechach:
– rozlany (nie punktowy)
– określany jako „duszący”, „gniotący”, „rozpierający”, w postaci ucisku na klatce piersiowej
– promieniujący do lewej ręki, brody i do pleców między łopatki
• duszność
• nudności, wymioty
• uczucie lęku i zagrożenia
• pocenie się
• bladość powłok
• oziębienie skóry

Brak wyżej wymienionych objawów nie wyklucza zawału, dlatego każdy niepokojący przypadek bólu w klatce piersiowej należy skonsultować z lekarzem.
Postępowanie:
Choremu nie wolno wykonywać żadnych większych ruchów, ponieważ każdy niepotrzebny wysiłek, zwiększa zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Pamiętać należy także, że odczuwa on strach i niepokój, dlatego w miarę możliwości konieczne jest zapewnienie mu komfortu psychicznego oraz wsparcia. Należy ułożyć go w pozycji dla niego wygodnej – najczęściej siedzącej lub półsiedzącej, która jednocześnie korzystnie odciąża serce.
Jeśli chory zgłasza duszność można zapewnić mu dostęp świeżego powietrza oraz rozwiązać krawat, poluźnić kołnierzyk koszuli.

Podczas zbierania wywiadu powinno się uzyskać informacje czy poszkodowany leczył się już z powodu choroby niedokrwiennej serca (zwanej inaczej chorobą wieńcową lub dusznicą bolesną) lub przebył zawał. Istnieje bowiem szansa, że posiada on przy sobie Nitroglicerynę, którą może przyjąć. Lek ten obniża jednak ciśnienie, dlatego zawsze należy najpierw sprawdzić czy ciśnienie jest wyższe niż 120/60mmHg. W innym przypadku podanie Nitrogliceryny spowoduje gwałtowne obniżenie ciśnienia i omdlenie.

Stan chorego może ulegać gwałtownemu pogorszeniu i prowadzić do wstrząsu i/lub zatrzymania krążenia, dlatego konieczna jest natychmiastowa pomoc pogotowia ratunkowego.

Pierwsza pomoc w zatruciach

Truciznę można zdefiniować jako substancję, która po wprowadzeniu do organizmu wywołuje w nim uszkodzenia, zaburzenia czynności fizjologicznych i w ostateczności śmierć.

Drogi przedostania się do organizmu, mogą być bardzo zróżnicowane:

  • układ pokarmowy ( alkohol, leki, środki spożywcze)
  • układ oddechowy ( gazy duszące, drażniące, rozpuszczalniki, środki ochrony roślin)
  • skóra i błony śluzowe ( trucizny rozpuszczalne w tłuszczach, jady zwierzęce )

Zatrucie lekami
Najczęściej dochodzi do zatruć:

  • lekami nasennym, uspokajającymi i psychotropowymi
  • lekami przeciwbólowymi, przeciwzapalnymi
  • lekami nasercowymi

Objawy zatrucia nie są specyficzne i zależą w dużej mierze od zażytego środka, zaobserwować możemy, między innymi:

  • zaburzenia świadomości, śpiączka
  • zwężone lub rozszerzone źrenice
  • zwolnienie lub przyśpieszenie oddechu
  • zwolnienie lub przyśpieszenie tętna
  • suchą lub spoconą skórę

Zatrucie tlenkiem węgla CO
Bezwonny, bezbarwny gaz powstający w procesie niepełnego spalania np. przy wadliwie funkcjonującym przewodzie kominkowym. Tlenek węgla jest lżejszy od powietrza, zmieszany z powietrzem ma silne właściwości wybuchowe. Toksyczne działanie tego gazu polega na wypieraniu tlenu z hemoglobiny, konsekwencją tej reakcji jest niedotlenienie tkanek, które powstaje mimo obecności tlenu w mieszaninie wdechowej. Na początku zatrucia pojawiają się bóle, zawroty głowy, szum w uszach i zmiany psychiczne dające obraz upojenia. W dłużej trwającym zatruciu ma miejsce utrata przytomności i zatrzymanie krążenia. Skóra mimo niedotlenienia ma kolor różowy.

Pierwsza pomoc w zadławieniach

Terminem zadławienie określa się sytuację, w której ciało obce zamyka drogi oddechowe, w wyniku czego dochodzi do ich częściowej lub całkowitej niedrożności.

  • Niedrożność częściowa – poszkodowany zwykle jest w stanie usunąć ciało obce poprzez próbę kaszlu, może mówić i oddychać.
  • Niedrożność całkowita – poszkodowany nie może oddychać, zaczyna pojawiać się sinica. W niedługim czasie dojdzie do utraty przytomności, a następnie do zatrzymania pracy serca.

Postępowanie w zadławieniach u osób dorosłych i dzieci powyżej 1. roku życie

  • Pierwsza faza działania: pozwalamy poszkodowanemu działać samodzielnie. Jeżeli kaszel jest efektywny, nie występują objawy niedotlenienia istnieje możliwość wykaszlenia ciała obcego.
  • Druga faza: Kaszel przestaje być efektywny, u dzieci pojawia się sinica w koło ust, wówczas wykonujemy 5 uderzeń miedzy łopatki. Dzieci można przełożyć przez kolano. Jeżeli uderzenia nie przynoszą efektu należy zlokalizować miejsce między wyrostkiem mieczykowatym, a pępkiem i naciskiem na nadbrzusze i pod żebra 5 razy. Przy każdym uderzeniu lub nacisku należy kontrolować drożność dróg oddechowych.
  • Trzecia faza: Polega na utraceniu przytomności. Wówczas wykonujemy uciski klatki piersiowej u dorosłych w liczbie 30, a u dzieci 5 wdechów i realizujemy RKO. Należy każdorazowo po uciskach sprawdzać czy ciało obce udrożniło drogi oddechowe.

Postępowanie w zadławieniach w przypadku noworodka/niemowlaka

  • Pierwsza faza również polega na wyczekiwaniu.
  • Druga faza: sygnałem jest sinica w koło ust. Pamiętać należy, że dziecko może płakać, być pobudzonym. Połóż dziecko na swoim przedramieniu wzdłuż długiej osi jego ciała, głową skierowana ku dołowi. Wykonaj 5 delikatnych uderzeń w okolicę między łopatkami. Jeżeli ciało obce nie wypadnie wykonaj 5 uciśnięć na klatkę piersiową, tak jak w resuscytacji 5 krotnie. Sekwencje te kontynuuj do 3 fazy tj. utraty przytomności.
  • Trzecia faza: skontroluj ułożenie główki dziecka w celu korekty drożności dróg oddechowych, a następnie wykonaj 5 wdechów. Jeżeli klatka piersiowa nie uniosła się, kontynuuj resuscytację.

Pogotowie ratunkowe 999, 112

13. Wezwanie pogotowia.
Choroba i wypadek – sytuacje nagłe wobec których czujemy się bezradni. Często potrzebna jest fachowa pomoc. Jak ją uzyskać? Do kogo się zgłosić? Czy zawsze wzywać Pogotowie Ratunkowe?
Nie na codzień jesteśmy zmuszeni odpowiadać na te pytania. Kiedy jednak zostajemy doświadczeni przez los i pomoc jest nam potrzeba czujemy się często zagubieni.
Poniższa tabela zawiera odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania.

POMOC DORAŹNA LEKARZA RODZINNEGO
– zgłaszamy się tutaj z nagłymi zachorowaniami, nie zagrażającymi życiu pacjenta (tak jak do lekarza rodzinnego)
– działa wieczorami i w weekendy (po godzinach pracy lekarza rodzinnego)
– dyżuruje tu lekarz ogólny lub pediatra – którzy zastępują lekarza rodzinnego
– pomoc można uzyskać w wyznaczonym ambulatorium
– jeżeli pacjent nie jest w stanie dostać się do lekarza, ten powienien przyjechać do chorego (samochodem osobowym bądź karetką – tzw. Zespół Familijny)
– obowiązuje kolejka pacjentów
– każdy zobowiązany jest dowiedzieć się od Lekarza Rodzinnego, do którego jest zapisany, gdzie zgłosić się aby uzyskać Pomoc Doraźną

POMOC DORAŻNA w niedzielę i święta oraz dni powszednie po godzinie 18.00. Zespoły zastępujące pomoc doraźną lekarza rodzinnego w dni, gdy przychodnia jest zamknięta. Lekarz z takiego zespołu ma obowiązek przybycia na miejsce wezwania w sytuacjach nienagłych, przewlekłych i tak jak wyżej napisane. Nie przyjedzie na miejsce natychmiast, może to potrwać, ale nie ma prawa odmówić przybycia. Co więcej, ma obowiązek zdiagnozować pacjenta i uznać, czy powinien pojechać do szpitala, czy też nie. Jeżeli uzna, że należy wezwać Pogotowie Ratunkowe, powinien przy pacjencie pozostać, zabezpieczyć farmakologicznie (wg potrzeby) i czekać na przybycie zespołu ZRM.

RATOWNICTWO MEDYCZNE
– zgłaszamy tutaj wypadki, nagłe zdarzenia i zachorowania zagrażające życiu pacjeta
– działa przez całą dobę
– dyżurują tu lekarze, pielęgniarki i ratownicy medyczni – specjaliści medycyny ratunkowej
– pomoc uzyskamy przez przyjazd Specjalistycznego lub Podstawowego Zespołu Pogotowia Ratunkowego badź za pomocą śmigłowca Lotniczego Pogotowia RAtunkowego
– dyzpozytor z Centrum Powiadamiania Ratunkowego (CPR) decyduje o kolejności i pilności wyjazdu Pogotowia Ratunkowego
– pomoc uzyskamy dzwoniąc pod numer alarmowy 999 lub 112

Podczas pierwszej pomocy jest wiele momentów, w których moment wezwania pogotowia jest dobry, ale nie zawsze najlepszy. Trzeba pamiętać, że wykonanie telefonu 999 lub 112 oraz przekazanie informacji, może zabrać ratownikowi kilka, czasami kilkanaście minut.
Rozważ, czy sytuacja, czy zdarzenie nie prowokuje do natychmiastowego działania (odłożenia telefonu na Pogotowie Ratunkowe na później). Zdecydowanie taką sytuacją bez względu na wszystko będzie agresywny krwotok. Trzeba go natychmiast zatrzymać, najlepiej opatrunkiem uciskowym. Dobrze też wiedzieć, czy nasz poszkodowany oddycha, ocenić jego stan świadomości nim wykonamy telefon. Dzieciom zakrztuszonym też pomagamy wpierw, przez 1 minutę, nim wybierzemy 999 czy 112.
Zdecydowanie jednak polecałbym natychmiastowy telefon, gdy mamy do czynienia z wypadkiem o charakterze masowym, gdzie do czynienia mam z kilkoma pacjentami, a patrząc na sytuację, domniemywać możemy, iż są oni w stanie ciężkim, zagrażającym ich zdrowiu (np. wypadek komunikacyjny, kilka osób w aucie, nie chodzi, nie rozmawiają).

14. Ambulans. Często jadąc samochodem widzimy karetki, które przemierzają miasto na sygnale. Trzeba wiedzieć, że oczywiście nie każda karetka jest ambulansem systemu (Państwowe Ratownictwo Medyczne) ale wykonują różne inne zadania np. transporty międzyszpitalne czy też, odwóz pacjentów do domu. Nie zmienia to jednak faktu, że karetka używająca sygnałów świetlnych oraz dzwiękowych wykracza prędkością ponad przepisy, a także wykorzystuje drogę w sposób szerszy, umożliwiający szybszą jazdę do poszkodowanych. Jak należy się zachować?
Przeze wszystkim nie wolno nagle hamować, stawać w miejscu i oczekiwać przejazdu karetki. W wielu przypadkach jest to niebezpieczne, gdyż nagle na drodze ambulansu staje duża samochodowa przeszkoda. Należy więc przemyśleć, jak najlepiej ustawić się, aby karetka mogła płynnie minąć zarówno nas jak i inne pojazdy. Czasem więc warto docisnąć gaz, podjechać kilkanaście metrów dalej lub płynniej zahamować, na dłuższej odleglości niż gwałtownie się zatrzymywać.

Pierwsza pomoc w wypadkach

Urazy i Wypadki

Pacjentem urazowym nazywamy każdego poszkodowanego, na którego zadziałała szeroko rozumiana siła. Są to ofiary wypadków samochodowych, potrąceni, pacjenci po upadkach z wysokości i skokach do wody. Wszystkich łączy duże prawdopodobieństwo uszkodzenia kręgosłupa i ten fakt determinuje postępowanie w pierwszej pomocy.
Jeżeli działanie siły jest ewidentne, tak, jak w sytuacjach wymienionych powyżej, to kwestia zakwalifikowania danej osoby do grupy poszkodowanych urazowych wydaje się oczywista. Problem pojawia się, gdy na pierwszy rzut oka nie widać urazów lecz są one ukryte głęboko w ciele poszkodowanego, a na dodatek nikt nie był świadkiem tego zdarzenia. Jak rozpoznać taką sytuację? Do jakiej grupy zakwalifikować poszkodowanego? Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na powyższe pytania. Tylko nasza wyobraźnia, doświadczenie życiowe i dokładne obejrzenie miejsca, w którym znajdujemy poszkodowanego mogą nam zasugerować, iż może on mieć obrażenia, a więc jest „poszkodowanym urazowym”. W wielu przypadkach, dla bezpieczeństwa pacjenta, zmuszeni jesteśmy założyć najgorszy scenariusz, gdyż tylko specjalistyczne badania wykonane w szpitalu są w stanie jednoznacznie wykluczyć bądź potwierdzić obecność obrażeń.Wszystkie działania ratownicze powinny rozpoczynać się dopiero w momencie, kiedy ratownicy są pewni, że jest bezpiecznie. Pierwsze kroki tych działań muszą być nastawione na ratowanie życia. Dopiero po ich wykonaniu i opanowaniu całej sytuacji można skupić się na innych czynnościach, zapewniających komfort pacjenta lub niosących ulgę oraz na zapobieganiu iprzeciwdziałaniu dalszym obrażeniom ipowikłaniom. Przykładem takiego postępowania jest odpowiednie ułożenie ciała pacjenta, wstępne zaopatrzenie iunieruchomienie złamań, przykrycie ran jałowym opatrunkiem.
Uwaga! Udrożnienie dróg oddechowych uosób nieprzytomnych stanowi priorytet działań również u poszkodowanych z urazam

Definicja wstrząsu w pierwszej pomocy

Wstrząs pierwsza pomoc

9. Wstrząs
Wstrząs jest stanem, w którym dochodzi do krytycznego zmniejszenia zaopatrzenia narządów w krew, co wiąże się ze zmniejszonym dostarczaniem tlenu iinnych niezbędnych substancji.
Sytuacja ta jest skrajnym, bardzo dynamicznie postępującym stanem zagrożenia życia. Wymaga szybkiej, specjalistycznej interwencji lekarskiej. Zaburzeń prowadzących do wstrząsu jest wiele.
Najczęstsze z nich to:
• zaburzenia pracy serca (np. zawał, zaburzenia rytmu serca) – wstrząs kardiogenny
• niedobór krwi (np. masywne krwawienie, odwodnienie) – wstrząs hipowolemiczny
• reakcje alergiczne – wstrząs anafilaktyczny
Wszystkie te stany, w końcowym etapie, jeśli organizm sam nie upora się znimi lub pomoc nie zostanie udzielona odpowiednio szybko, prowadzą do wstrząsu.
Organizm broniąc się, próbuje ratować najważniejsze dla przeżycia narządy, jakimi są mózg, serce i płuca. Przepompowuje do nich krew z pozostałych mniej ważnych organów, takich jak np. skóra, mięśnie czy jelita. Sytuacja ta nazywana jest „centralizacją krążenia”. Z niej też wynikają objawy takie jak:
• zaburzenia świadomości, niepokój, dezorientacja, strach, lęk
• bladość skóry
• oziębienie skóry
• poty
• szybkie, słabo wyczuwalne tętno

Jeżeli zauważymy, że mamy do czynienia ze wstrząsem, możemy pomóc poszkodowanemu kładąc go na plecach i unosząc nogi do góry (pozycja przeciwwstrząsowa). Działanie to ma wspomagać naturalny mechanizm centralizacji krążenia. Należy również kontrolować oddech i w razie konieczności rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową. Dodatkowo powinniśmy zadbać otermoizolacje poszkodowanego.

Poniżej opisane zostały bardziej szczegółowo najczęstsze stany, które bezpośrednio grożą wystąpieniem wstrząsu.

(Wstrząsu nie należy mylić z podobnie brzmiącym, aczkolwiek zupełnie innym pojęciem, jakim jest „wstrząśnienie mózgu” – czyli zaburzenie jego pracy wwyniku zadziałania siły np. upadku, uderzenia.)

Pierwsza pomoc w udarze mózgu

11. Udar mózgu
Udar mózgu to stan, w którym dochodzi do zaburzenia ukrwienia fragmentu mózgu, co prowadzi do jego uszkodzenia. Dzieje się tak z powodu zmniejszenia lub całkowitego zatrzymania dopływu krwi do mózgu lub z powodu krwawienia wjego obrębie. Czynnikami ryzyka udaru mózgu są miażdżyca, choroba zakrzepowo-zatorowa, zaburzenia rytmu serca i wiele innych.
Częstym i charakterystycznym objawem udaru jest asymetryczne (połowicze) obniżenie siły mięśniowej lub niedowład. Uwidaczniają się one jako np. niemożność ruszania jedną ze stron ciała (chory upada, przewraca się na jedną stronę), po jednej ze stron zaobserwować można opadanie kącika ust i/lub powieki, twarz staję się „gładka” i maskowata. Aby potwierdzić te objawy należy wykonać proste testy: poprosić chorego o uniesienie jedno czasowo obu nóg lub wyciągnięcie przed siebie obu rąk, „wyszczerzenie” zębów, zaciśnięcie powiek czy zmarszczenie czoła. Pozwala to na zaobserwowanie osłabienia siły mięśniowej po jednej ze stron. Pojawiające się objawy mogą być przejściowe (TIA, Transcient Ischeamic Attack) lub trwałe – choć z czasem zmniejszające swoje nasilenie.
Po stwierdzeniu powyższych objawów należy niezwłocznie wezwać pogotowie ratunkowe. Nie wolno podawać żadnych płynów ani lekarstw. Jeżeli udar spowodował duży niedowład lub chory jest nieprzytomny powinien zostać ułożony w pozycji bocznej – bezpiecznej na chorej (objętej niedowładem) stronie.

Pierwsza pomoc po wyciągnięciu z wody

Tonięcie pierwsza pomoc

6. Tonięcie Tonięcie to proces, w wyniku którego dochodzi do zaburzeń oddychania spowodowanych dostaniem się cieczy do dróg oddecchowych. Utonięcie, to zgon w ciągu 24 godzin od zanurzenia w cieczy. Naczelnym celem postępowania z poszkodowanym po epizodzie tonięcia, którego skutkiem jest zatrzymanie krążenia, jest zniesienie niedotlenienia, dlatego podczas rozpoczęcia resuscytacji konieczne jest podanie pięciu oddechów ratowniczych przed rozpoczęciem uciskania klatki piersiowej (podobnie jak wschemacie resuscytacji dzieci (patrz Część I.2). Woda, która dostaje się do płuc, nie jest przeszkodą w prowadzeniu wentylacj, ponieważ jej ilość zwykle jest niewielka i szybko się wchłania. Dlatego też nie należy podejmować prób jej usunięcia. Prowadząc działania ratownicze należy mieć na uwadze, iż jedną z częstrzych przyczyn tonięcia są urazy kręgosłupa związane ze skokami do wody. Dlatego też wkażdym przypadku tonięcia o niejasnej przyczynie lub po skoku do wody topielec powinien być traktowany jako „poszkodowany urazowy” (patrz Część III). Podejmując próbę wydostania tonącego na brzeg należy bezwzględnie zadbać owłasne bezpieczeństwo i stosować się do zasady, by nie wchodzić do wody bez sprzętu ratunkowego. Walczący o własne życie człowiek jest w stanie nieświadomie wciągnąć nas pod wodę. Nie znając odpowiednich technik uwalniania się od tonącego pod wodą, działanie to może zakończyć się śmiercią nie tylko osoby tonącej ale i ratownika.

Reakcja uczuleniowa, anafilaksja w pierwszej pomocy

Reakcja uczuleniowa, anafilaksja pierwsza pomoc

9c. Wstrząs anafilaktyczny
Każda obca substancja dostająca się do organizmu człowieka wywołuje reakcję ze strony układu odpornościowego. Bardzo ważnym zadaniem tego układu jest ochrona przed zakażeniami i niekorzystnymi czynnikami środowiska. Uniektórych osób dochodzi czasem do niekontrolowanej, niewspółmiernie silnej bądź nieprawidłowej odpowiedzi ze strony organizmu, co objawia się jako reakcja uczuleniowa czyli anafilaktyczna.
Podobnie jak w wyżej wymienionych przypadkach, tak i tu może dojść do omawianego już wstrząsu – w tym wypadku nazywanego „wstrząsem anafilaktycznym”. Mechanizm tego stanu można wyjaśnić poszerzeniem naczyń krwionośnych przez substancje produkowane w układzie odpornościowym. Zwiększona pojemność naczyń w połączeniu z niezmienioną ilością krwi daje nam spadek ciśnienia i zaburzenie przepływu krwi co, jak wcześniej opisano, jest charakterystyczne dla wstrząsu.
Czynnikami mogącymi doprowadzić do rozwoju wstrząsu anafilaktycznego mogą być te same substancje, które wywołują zwykłą alergię, jak np.:
• leki (np. aspiryna, pyralgina)
• jady owadów
• sierść zwierząt (głównie gryzonie, koty)
• latex
Pierwszymi objawami reakcji alergicznej mogą być:
• zaczerwienienie skóry, świąd, obrzęki
• duszność związana z obrzękiem krtani i skurczem oskrzeli
• spadek ciśnienia tętniczego krwi
• nudności, wymioty
Postępowanie:
• przerwać reakcje z alergenem
• kontrolować oddech
• w razie objawów wstrząsu zastosować „pozycję przeciwwstrząsową”

Porażenie prądem w pierwszej pomocy

Porażenie prądem,

5. Porażenie energią elektryczną W związku z powszechnym stosowaniem przez człowieka energii elektrycznej w niemal wszystkich dziedzinach życia istnieje duże ryzyko porażenia. Zagrożenie może wynikać z zadziałania prądu elektrycznego (stałego lub zmiennego) lecz także być wynikiem rażenia piorunem. _ Porażenie prądem elektrycznym – następuje, kiedy ciało człowieka znajduje się w obwodzie elektrycznym. Pamiętać należy, że mniejszy opór dla prądu stanowi mokra skóra i dlatego szczególne zagrożenie panuje w miejscach mokrych i wilgotnych. Prąd elektryczny powoduje uszkodzenia takie jak: oparzenia, martwica mięśni itkanek, złamania kości, oderwania ścięgien i mięśni a w najgorszym przypadku prowadzi do zatrzymania krążenia. Pamiętając o swoim bezpieczeństwie, należy odciąć dopływ prądu – możemy wykonać to przez wyjęcie wtyczki lub wyłączenie bezpieczników. Po odizolowaniu poszkodowanego od źródła prądu należy natychmiast udrożnić drogi oddechowe, ocenić oddech i w razie konieczności rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową. _ Porażenie piorunem – w czasie tysięcznych części sekundy działa prąd stały o bardzo dużym natężeniu. Prawdopodobieństwo rażenia zwiększa się w miejscach eksponowanych takich jak np. szczyty gór, pojedynczo stojące drzewa, wieże lub linie przesyłowe (telefoniczne i energetyczne). Podczas burzy nie należy trzymać w rękach metalowych przedmiotów ani przebywać w wodzie. Powikłania, jakie mogą nastąpić po rażeniu piorunem to miedzy innymi oparzenia, uszkodzenie narządów wewnętrznych, utrata przytomności, zatrzymanie oddechu oraz krążenia. U osoby rażonej piorunem należy natychmiast udrożnić drogi oddechowe, ocenić oddech i w razie konieczności rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową.

Padaczka, epilepsja w pierwszej pomocy

Padaczka, czyli epilepsja jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego, która charakteryzuje się niekontrolowanymi wyładowaniami bioelektrycznymi. Powstająca w ten sposób „burza elektryczna” w mózgu może dawać różnorodne objawy, z których najczęstszymi i zarazem najbardziej charakterystycznymi są drgawki, czyli mimowolne ruchy kończyn związane z utratą przytomności.

Typowy napad padaczki trwa około 2-3 minut Chory nagle traci przytomność, upada, następuje gwałtowne, napięcie mięśni całego ciała, podczas którego często obserwuje się odgięcie głowy do tyłu i wyprężenie kończyn. W tym czasie ustaje oddychanie, co powoduje narastanie sinicy. Po kilku, kilkunastu sekundach ciałem wstrząsają silne uogólnione drgawki kończyn i głowy. Chory może wtedy przygryźć język, a także bezwiednie oddać mocz. Powoli zaczyna oddychać, ale jeszcze przez jakiś czas jest nieprzytomny, a po ustaniu napadu senny i rozkojarzony.

Pojedynczy atak padaczki nie jest niebezpieczny dla życia, natomiast ważną odmianą jest stan padaczkowy, który stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia. Charakteryzuje się on bardzo długimi wyładowaniami (nawet od 10 do 30 minut), bądź też ataki następują, jeden po drugim, bez odzyskiwania przytomności między nimi. Stan padaczkowy wymaga natychmiastowej interwencji lekarskiej.

Pierwsza pomoc w przypadku pojedynczego epizodu padaczki, polega na zabezpieczeniu chorego przed urazami, poprzez stabilizację głowy. W trakcie trwania ataku nie wolno wkładać jakichkolwiek przedmiotów do jamy ustnej, ponieważ naraża to chorego na dodatkowe urazy oraz może prowadzić do zachłyśnięcia.

Oparzenia w pierwszej pomocy

Oparzenia – Pierwsza Pomoc

4. Oparzenia Oparzenie to uszkodzenie tkanek powstałe w wyniku działania czynników termicznych, chemicznych, promieniowania lub prądu elektrycznego. Prowadzi do martwicy tkanek i utraty płynów ustrojowych. Skutki oparzeń takie jak: wstrząs hipowolemiczny (patrz IXb), uszkodzenie układu oddechowego czy zakażenia stanowią bezpośrednie zagrożenie życia. Oparzenia rozpoznaje się na podstawie wywiadu od poszkodowanego lub świadków zdarzenia oraz na podstawie typowych objawów. Przyczyny – rodzaje oparzeń: • oparzenia termiczne – spowodowane są przez wysoką temperaturę, w wyniku bezpośredniego kontaktu z płomieniami, gorącymi płynami, gazami lub gorąca powierzchnią. • oparzenia chemiczne – spowodowane przez kontakt ze stężonymi kwasami, zasadami lub pewnymi związkami organicznymi (np. fenolami), które mogą występować nie tylko w postaci płynnej ale również stałej czy gazowej. • oparzenia radiacyjne – działania promieniowania, np. słonecznego lub radioaktywnego. Mogą objawiać się bezpośrednio po napromieniowaniu lub wystąpić z opóźnieniem. Głębokość oparzenia jest zależna od intensywności czynnika parzącego i czasu działania na skórę. Ze względu na głębokość rozróżniamy 3 stopnie oparzeń: • I_ oparzenie obejmuje tylko naskórek – zaczerwienienie i obrzęk skóry, ból • II_ oparzenie obejmuje naskórek i powierzchowne warstwy skóry właściwej – zaczerwienienie, obrzęk, pęcherze, czucie jest zachowane • III_ martwica całego naskórka i skóry właściwej łącznie z przydatkami oraz uszkodzenie tkanek znajdujących się poniżej skóry, która jest sucha, biała lub szara, może być obecny strup. Brak jest czucia bólu ze względu na zniszczone zakończenia nerwowe. Zasady postępowania przy oparzeniach: • przy opatrywaniu oparzeń należy zadbać o bezpieczeństwo własne i używać rękawiczek • należy usunąć czynnik sprawczy, jeśli jeszcze działa • podstawowym działaniem jest chłodzenie tkanek przez polewanie miejsca poparzonego czystą, bieżącą wodą, przez co najmniej 20min. • przy zbyt długim chłodzeniu bardzo rozległych oparzeń pamiętać należy o ryzyku wystąpienia hipotermii • przy oparzeniach jamy ustnej, jeśli poszkodowany jest przytomny, powinien ssać kostki lodu lub płukać jamę ustną zimną wodą • wprzypadku przyklejenia ubrania do skóry nie należy go na siłę zdejmować • wprzypadku poparzeń wapnem niegaszonym należy najpierw mechanicznie usunąć wapno ze skóry (przez wytarcie) • zdjąć obrączki, zegarki, krawat itp. zpowodu szybko narastającego obrzęku • rana powinna być zaopatrzona jałowym, mokrym opatrunkiem (rególarnie polewanym wodą!), bądź opatrunkiem jałowym, suchym • nie stosować żadnych maści, kremów, produktów spożywczych (np. maślanki), itp.

Omdlenie, zasłabnięcie w pierwszej pomocy

12. Omdlenie
Omdleniem nazywamy krótkotrwałą utratę przytomności i świadomości spowodowaną chwilowym zaburzeniem ukrwienia mózgu.
Przyczyn omdleń jest bardzo wiele, najważniejsze z nich to:
• długotrwała pozycja stojąca w bezruchu,
• przebywanie w pomieszczeniach dusznych i gorących,
• długotrwałe uciskanie tętnic, np. tętnicy szyjnej,
• emocje – pozytywne i negatywne,
• silny ból,
• widok krwi,
• specyficzne zapachy,
• niedobór pokarmu lub wody,
• osłabienie,
• bolesna menstruacja u młodych kobiet.

Pierwsza pomoc w przypadku omdlenia polega przede wszystkim na ułożeniu pacjenta w tzw. pozycji czterokończynowej. Wykonujemy ją przez uniesienie kończyn dolnych i górnych pod kątem 90o. Poszkodowanemu należy zapewnić również dostęp świeżego powietrza. W sytuacji, gdy poszkodowany nie odzyska przytomności po upływie około 1 minuty, konieczne jest wezwanie pogotowia ratunkowego i ułożenie poszkodowanego w pozycij bezpiecznej.

Krwotoki, hipowolemia w pierwszej pomocy

Hipowolemia pierwsza pomoc

9b. Wstrząs hipowolemiczny
Do rozwoju wstrząsu hipowolemicznego dochodzi na skutek zmniejszenia objętości krwi krążącej lub znacznej utraty innych płynów ustrojowych. Do sytuacji takiej może dojść na skutek dużych masywnych krwotoków (zewnętrznych i wewnętrznych), utraty płynów związanych z rozległym oparzeniem, silnych wymiotów, biegunek (szczególnie u dzieci).
Wprzypadku ciężkich, masywnych krwawień, krwotok należy natychmiast zatamować, by nie doprowadzić do rozwoju wstrząsu. Można to uzyskać poprzez bezpośredni ucisk na krwawiącą ranę. W razie objawów wstrząsu zastosować „pozycję przeciwwstrząsową”

Pierwsza pomoc w odmrożeniach

Odmrożenia pierwsza pomoc

8. Odmrożenia
Odmrożenie jest to uszkodzenie tkanki spowodowane działaniem niskiej temperatury.
W oparciu o stopień uszkodzenia tkanek odmrożenia dzieli się na 4 stopnie:
• I° zaczerwieniona, obrzęknięta skóra – silny ból
• II° silnie zaczerwieniona skóry, pęcherze – silny ból
• III° sinoczarna skóra – obszary skóry objęte martwicą – brak bólu
• IV° sztywne, zrogowaciale tkanki – brak bólu
W przypadku odmrożenia głównym zagrożeniem jest obumarcie tkanek uszkodzonej części ciała, a uszkodzona skóra może stać się wrotami zakażenia.
Postępowanie:
• zachować bezpieczeństwo własne
• usunąć czynnik sprawczy
• zdjąć ciasną, mokrą odzież, buty
• okryć poszkodowanego kocami, założyć ciepłą odzież
• założyć jałowy opatrunek
• nie przebijać powstających pęcherzy i nie pocierać ich śniegiem lub kremami itp.
• przykryć śpiworem, folią, dostarczyć dodatkowe źródła ciepła, najlepiej przenieść do ciepłego pomieszczenia.
• unikać zbędnych ruchów poszkodowanego, kończynę unieruchomić
• ogrzewanie kąpielą wodną ma wówczas sens, gdy jest wykonywane powoli i stopniowo – najbezpieczniej jest zacząć od kąpieli wodnej w około 10°C i co około 30 min

Należy pamiętać, że folia NRC (złoto-srebrna) nie generuje ciepła, a jedynie ogranicza jego uchodzenie. W niskich temperaturach może ona tylko wzmacniać inne działania (koce, ciepłe materiały grzewcze itp.). Proszę sobie wyobrazić, czy możliwe jest przespanie się, pod folia NRC, w zimie?

Hipotermia w pierwszej pomocy

Hipotermia pierwsza pomoc

7. Hipotermia
Hipotermia jest to obniżenie temperatury ciała poniżej 35°C.
Postępowanie oparte jest na zabezpieczeniu ofiary przed dalszą utratą ciepła poprzez zdjęcie mokrej odzieży, odpowiednie ubranie, okrycie, ochronę przed szkodliwymi czynnikami atmosferycznymi (wiatr, deszcz, śnieg). Dodatkowo należy zastosować ciepłe okłady w miejscach przebiegu dużych naczyń, takich jak pachwiny, pachy, szyja (nie bezpośrednio na skórę – istnieje ryzyko oparzenia). Pamiętać należy o stałej kontroli funkcji życiowych, leczeniu innych obrażeń ciała iwsparciu psychicznym poszkodowanego.

Cukrzyca

10. Cukrzyca
Uzdrowego człowieka za regulację poziomu cukru (glukozy) we krwi odpowiedzialny jest głównie hormon wydzielany przez trzustkę o nazwie insulina. Powoduje on, że glukoza zawarta w pożywieniu, która dostała się do naszej krwi może zostać przeniesiona do poszczególnych komórek, gdzie zostanie wykorzystana do produkcji energii.
Kiedy insuliny w organiźmie brakuje lub traci ona swoje działanie, dochodzi do niepożądanego wzrostu glukozy we krwi, a komórkom, do których nie może się ona dostać, zaczyna brakować niezbędnego do życia „paliwa”. Taki stan nazywa się cukrzycą.
Charakterystyczne objawy tej choroby, wynikające z podwyższenia poziomu glukozy we krwi, to zwiększone pragnienie, głód oraz częste oddawanie moczu.
Zpunktu widzenia pierwszej pomocy istotne są dwa stany u chorych na cukrzycę. Zbyt wysoki poziom cukru – hiperglikemia oraz dużo niebezpieczniejszy zbyt niski poziom – hipoglikemia. Jak do tych stanów dochodzi?
Oile u zdrowych ludzi trzustka doskonale sama sobie radzi, z dostosowaniem ilości insuliny do ilości spożytej glukozy to osoby chorujące na cukrzycę muszą podawać sobie insulinę samodzielnie w postaci zastrzyków. Dostosowują jej ilość na podstawie odpowiednich tabel i przeliczników biorąc pod uwagę zjadane posiłki iinne jak np. wysiłek. Zdażyć się może, że z powodu ludzkiego błędu iniedostosowania dawki insuliny (zbyt dużych lub małych ilości) lub pogorszenia stanu chorego pojawi się hipo- lub hiperglikemia.
Hipoglikemia – jest najgroźniejszym powikłaniem cukrzycy, które może wkrótkim czasie prowadzić do smierci. Objawami są złe samopoczucie, potliwość, drżenia, bóle brzucha, niepokój i w końcu utrata przytomności. Z tego powodu wsytuacji, gdy wiemy, iż dana osoba choruje na cukrzycę, takie objawy powinny nas zaniepokoić. Należy wtedy podać choremu cukier najlepiej bezpośrednio rozpuszczony w letniej wodzie lub w innej płynnej postaci jak coca-cola czy sok. UWAGA! Jeżeli chory nie jest już w stanie samodzielnie pić nie wolno podawać mu płynów. Należy jak najszybciej wezwać pogotowie ratunkowe.
Hiperglikemia – nie jest stanem nagłym zagrażającym życiu w krótkim okresie czasu, choć skrajnie duży poziom glukozy we krwi może prowadzić do śpiączki.
Gdy stan chorego na cukrzycę jest niepokojący, i nie dysponujemy glukometrem (urządzeniem do badania poziomu glukozy we krwii) należy ZAWSZE podać mu cukier. Nie jest błędem podanie go w tym wypadku osobie zhiperglikemią, gdyż nie zaszkodzi, a może pomóc jeżeli mamy do czynienia zniebezpieczną hipoglikemią.

Podsumowanie

Podsumowanie

Udzielanie pierwszej pomocy jest wg. polskiego prawa obowiązkiem. Według statystyk niewiele osób decyduje się jednak, aby pomóc drugiemu człowiekowi. Co jest powodem tej powszechnej bierności? Brak wiedzy i umiejętności? Strach przed pogorszeniem stanu poszkodowanego?
Żadne usprawiedliwienie nie wystarczy, kiedy na naszych oczach cierpi lub umiera człowiek. Dlatego zdobywanie wiedzy z zakresu pierwszej pomocy jest społecznym obowiązkiem i wyrazem prawdziwej odpowiedzialności za innych.
Przedstawione w nieniejszym skrypcie zagadnienia wraz z Kursem, który wsposób praktyczny pokazuje jak zachować się w nagłej sytuacji, doskonale uczą postępowania w stanie zagrożenia życia i zdrowia.
Do udzialenia pierwszej pomocy niezbędna jest jednak nie tylko wiedza. Konieczna jest także odwaga i motywacja wewnętrzna oraz świadomość, że wielokrotnie jesteśmy jedynymi osobami mogącymi takiej pomocy udzielić. Często jedna ręka i dwa palce drugiej wystarczą, aby człowiek w stanie zagrożnia życia nie zginął, a przed ich użyciem powstrzymuje nas strach – lęk przed spojrzeniami innych ludzi, ośmieszeniem się i znaleziem w centrum uwagi. Pamiętajmy, że życie jest darem bezcennym i nie klasyfikujmy go, nie dzielmy ludzi na lepszych igorszych, lecz pomagajmy – zawsze i bezwarunkowo.

W sytuacji zagrożenia życia,
możemy liczyć tylko na INNYCH
– dziś oni liczą na NAS!

Bibliografia

Bibliografia:

Emory Campbell J, 2006, BasicTrauma Life Support.

Furczyk W.(red), Łakomy A., 2003 Stany zagrożenia życia postępowanie bezprzyrządowe, Wyd. PZWL, Kraków.

Gersha B, 2006, Choroby serca, Wyd. PZWL, Warszawa.

Jakubaszko J.(red), 2003, Ratownik Medyczny, Wyd. Górnicki, Wrocław.

Kokot F., 2005, Choroby wewnętrzne, Wyd. PZWL, Wrocław.

Kokot F., 2005, Medycyna ratunkowa na dyżurze, Wyd. PZWL, Warszawa.

Krzemińskiej – Pakuła M, 1992, Ostre stany zagrożenia życia w chorobach wewnętrznych, Wyd. PZWL, Warszawa.

Wytyczne 2005 Resuscytacji Krążeniowo – Oddechowej dorosłych i dzieci Europejskiej Rady Resuscytacji, wyd. Pantid, Kraków 2005

Noszczyk W., 2005, Chirurgia, Wyd. PZWL, Warszawa.

Zawadzki A, 2007, Medycyna ratunkowa i katastrof, Wyd. PZW , Warszawa.

Źródła dodatkowe:

Kodeks Karny – komputerowy program prawniczy lex 2006, Wyd. Beck, Warszawa

Ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym z dnia 01.11.2006

*www.policja.pl

Aspekty prawne w pierwszej pomocy

Art. 162.

§ 1. Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Nie popełnia przestępstwa, kto nie udziela pomocy, do której jest konieczne poddanie się zabiegowi lekarskiemu albo w warunkach, w których możliwa jest niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej.

Ust. Z dnia 1.01.2006 o Państwowym Ratownictwie Medycznym

Art. 4. Kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego lub jest świadkiem zdarzenia powodującego taki stan, w miarę posiadanych możliwości i umiejętności ma obowiązek niezwłocznego podjęcia działań zmierzających do skutecznego powiadomienia o tym zdarzeniu podmiotów ustawowo powołanych do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

Art. 5. 1. Osoba udzielająca pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz podejmująca medyczne czynności ratunkowe korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie zdnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.) dla funkcjonariuszy publicznych.

2. Osoba, o której mowa w ust. 1, może poświęcić dobra osobiste innej osoby, inne niż życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia osoby znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.